Passage Rijksmuseum

[Gerard Kruunenberg]

Er is afgelopen jaren vaak gediscussieerd over de passage door het Rijksmuseum. Momenteel is er weer beweging in de besluitvorming over de toekomstige inrichting van de passage. Op de website http://www.rijksophetplein.nl kan nu gestemd worden of de passage voor fietsers toegankelijk moet worden of niet. Zelf ben ik ervan overtuigd dat de passage uitsluitend een voetgangersgebied moet worden. Een compromis is niet altijd de beste oplossing!

[Harvey Otten]

Ik ben groot voorstander van een breed fietspad onder het rijksmuseum door en bij beide toegangen verbodsborden voor fietsers. Hanteer vervolgens een ruimhartig gedoogbeleid. Een ultieme Amsterdamse oplossing; Het is er maar het mag niet en dus doen we het allemaal.

[Minke Wagenaar]

Ik ben een groot voorstander van een brede wandelweg door het Rijksmuseum - zonder fietsers. De kennismaking van de bezoekers met de Amsterdamse fietscultuur mag wat mij betreft elders plaatsvinden. Waarom niet de loper uitleggen voor al die toeristen die gemotiveerd naar Amsterdam te komen ? Het lijkt maar zo dat de passage de kortste weg is van zuid naar noord en v.v., het is echter alleen maar het verschuiven van twee afslagen die je toch moet nemen.

[jouke van den bout]

In 1885 werd het Rijksmuseum naar ontwerp van P.J.H. Cuypers voltooid.

De bouw van het Concertgebouw begon in 1883 in een lege polder die destijds net buiten de stadsgrenzen van Amsterdam lag (in de gemeente Nieuwer Amstel), aan de rand van het latere IJsclubterrein, het huidige Museumplein.

Het ontwerp van deze twee openbare culturele gebouwen zal zeker stedenbouwkundig op elkaar gerelateerd zijn, het uitbreidingsplan van de "Concertgebouwbuurt" was immers het uitgangspunt.

Cuypers introduceerde een meesterlijke vondst om het toenmalige stadsverkeer, bijvoorbeeld de concertgebouwbezoekers wel of niet met rijtuig, onder het museum door te leiden.

De basis voor dubbele culturele ontmoetingen, een waardevol fenomeen van het stedelijk leven. In die interne Museumstraat realiseerde hij natuurlijk tevens de bereikbaarheid van het museum en met glas geopende gevelwanden.

Het stadsverkeer is sindsdien veel drukker en veelzijdiger geworden. Wandelaars en rijtuigen werden aangevuld met fietsers en allerlei gemotoriseerde vervoersmiddelen.

Wat een drukte en lawaai werd dat, vooral in de overdekte Museumstraat, waar de bezoekers van het Rijksmuseum zich voorbereidden op de stilte rond de Nachtwacht.

Dus de auto's eruit, waardoor veel later die brede route in het midden van het Museumplein gelukkig ook kon verdwijnen.

Jammer dat toen ook de fietsroute verdween over het Museumplein, die had moeten blijven want midden in de stad even zonder auto's van de Van Bearlestraat zo de Spiegelgracht op.

Daardoor is het gebruik van het restant aan stadsverkeer door de Museumstraat alsnog ter discussie gekomen.

Cuypers draait zich om in zijn graf want de verbeelding van het complexe historische en hedendaagse stedelijke leven in zijn ontwerp zou te niet worden gedaan door een besluit gestoeld op een enkelvoudige gedachtengang over het gebruik van die stedelijke voorziening in zijn ontwerp.

Dat is tegendraads aan zijn visie die is vastgelegd in het gebouw.

Een oplossing van een ruime "ondergrondse" in- en uitgang met behoud van langzaam stadsverkeer in de Museumstraat zou Cuypers zelf bedacht hebben. De bereikbaarheid van het Louvre in Parijs zou zijn voorbeeld kunnen zijn. Daar zelfs op een ruime stille binnenplaats eerst naar beneden, ondergronds voor de kunst uit het verleden geplaatst in de levende bovenwereld.

De dimensies en betekenissen in een stad kennen geen grenzen.

jouke van den bout 10-11-2009